Ciekawe książki

Anna Onichomowska Najwyższa góra świata

 najwyzsza-gora-swiata-1 Ta książka jest dla tych, małych i trochę większych, którym czasem jest smutno i którym nie zawsze układa się tak, jak by chcieli.

Bo nigdy nie jest tak, żeby zawsze,            w każdej chwili, wszystko układało się dokładnie tak jak trzeba. A jeśli nawet są tacy szczęśliwcy, to na pewno znają innych, którzy miewają kłopoty. Bo bez kłopotów obyć się nie można. Ale trzeba się nauczyć z nimi żyć. I przezwyciężać – zarówno wielkie jak i malutkie.

 

 

Reklamy
Ciekawe książki

Wakacje z duchami- Adam Bahdaj

       

 

Uwielbiam książkę WAKACJE Z DUCHAMI Adama Bahdaja ponieważ jest w tej książce dużo przygód i emocji!! papa  zaskoczony .Kilku chłopców bardzo lubi przygody.Duchy przedstawione w książce są przeraźliwe i brzydkie. Aaa  nie powiem

Bohaterami książki o której, mówię są Mandżaro, Paragon i Perełka.

Ciekawe książki

Złoty kluczyk

Aleksy Tołstoj   Kiedy byłem mały – bardzo, bardzo dawno temu – czytałem pewną książkę; nazywała się ona “Pinocchio czyli przygody drewnianej lalki” ( drewniana lalka – po włosku “buratino”).

Często opowiadałem znajomym dziewczynkom i chłopcom ciekawe przygody Buratina. Ale że książka zginęła, więc za każdym razem opowiadałem inaczej, wymyślając takie historyjki, jakich w książce wcale nie było.

Teraz, po wielu, wielu latach, przypomnał mi się mój stary przyjaciel Buratino i postanowiłem opowiedzieć wam, dziewczęta i chłopcy, niezwykłą historię o tym drewnianym człowieczku. 

Znalazłem tą recenzję na stronie ,,to dla pamięci”.

poleca-Alan

Ciekawe książki

polecamy nowe książki w naszej bibliotece :)

coś dla najmłodszych

Warto patrzeć na świat z życzliwością, bo choćby nie wiem jak udawać, że wszyscy jesteśmy tacy sami, to przecież każdy z nas jest i każdy z nas ma prawo być inny. Ma prawo być sobą. Właśnie o tym jest ta opowieść, w której nie brak i humoru, i dreszczyka… Spotykamy tu dwa jakże odmienne światy: świat Topsów, gdzie nawet psy szczekają punktualnie, i świat Tombów, których i osioł na dachu nie jest w stanie zaskoczyć Wydaje się, że między tymi dwoma światami nie może nawiązać się choćby nić porozumienia. Wszak żaden dumnie noszący swoją papierową czapeczkę porządny mieszkaniec Topsowa nie powinien polubić kogoś, kto nie znosi czapek… i kto przewraca życie spokojnego miasteczka do góry nogami?! A jednak…

 

Najnowsza książka popularnej autorki dziecięcej pani Renaty Piątkowskiej jest zbiorem dziesięciu zabawnych i pouczających opowiadań. Bohaterami poszczególnych historii są kilkuletnie dzieciaki stające przed wyzwaniami i trudnymi sytuacjami, z jakimi każdy młody czytelnik może się zetknąć na co dzień. Autorka podpowiada, jak sobie poradzić z takimi „twardymi orzechami” jak lęk przed szczepieniem, opieka nad własnym zwierzątkiem czy trudna do opanowania złość. Szczególnym atutem tej pozycji jest charakterystyczny dla twórczości Renaty Piątkowskiej, lekki i pełen humoru styl opowiadań, doskonale uzupełniony szatą graficzną autorstwa Artura Nowickiego. Lektura wywołująca salwy śmiechu u czytelników w każdym wieku.

 

 

Alan J. kl Va

 

 

 

Małgorzata Gutowska-Adamczyk, autorka bestsellerowej sagi „Cukiernia Pod Amorem”, tym razem przygotowała rarytas dla najmłodszych czytelników. Pan Rożek, wędrowny sprzedawca lodów o smaku baśni, opowiada dzieciom trzy niezwykłe historie. O marzeniach, które nadają życiu sens, o pragnieniu bycia potrzebnym oraz o tym, że szczęście czasem jest na wyciągnięcie ręki – wystarczy tylko je dostrzec.

Tym pięknym baśniom uroku dodają znakomite ilustracje Wandy Orlińskiej.

 

 

Poleca   Alan J. Va

coś dla chłopaków … i nie tylko 🙂 



Powrót do wspaniałej serii o Tomku Szklarskim …



Poleca   Alan J. Va

Poleca wam wasz kolega Alan na podstawie wiedzy z internetu … 🙂 i  nie tylko, bo sam czytam 🙂 

Ciekawe książki

Megan McDonald

Hania Humorek zostaje gwiazdą

Autor:  Megan McDonald

Seria wydawnicza: Hania Humorek

Opis książki: Hania Humorek zostaje gwiazdą

 

„Hania ma humorek w sam raz na sławę! Dobre humorki, złe humorki, humorki, których powodem jest Julka Wróbel – Hania ma humorek na każdą okazję! Tym razem Hania Humorek zazdrości Julce Wróbel zdjęcia na pierwszej stronie gazety. Próbuje więc na różne sposoby także zdobyć sławę. Ale wszystkie jej wysiłki kończą się tym, że staje się jeszcze bardziej „niesławna”. Najnowsze przygody Hani Humorek na pewno wprawią czytelników w bardzo Haniowy humorek!”

 

Doktor Hania Humorek
Hania Humorek *
Hania Humorek ogłasza niepodległość
Hania Humorek przepowiada przyszłość
Hania Humorek ratuje świat!
Hania Humorek zostaje gwiazdą *
Hania Humorek: Bombowa, całkiem odlotowa Księga Zabaw
Hania Humorek: W osiem i pół dnia dookoła świata
Smrodek Niezwykły kurczący się dzieciak

 

Ciekawe książki

Książki Jana Domagalika

Janusz Domagalik (ur. 5 lipca 1931 w Czeladzi, zm. 27 grudnia 2007 w Warszawie) – polski prozaik, dziennikarz, autor słuchowisk radiowych i widowisk telewizyjnych.

Ukończył filologię polską w Wyższej Szkole Pedagogicznej. Debiutował w 1950 roku jako dziennikarz.

W latach 19561968 był naczelnym redaktorem „Świata Młodych„, od 1968 roku kierownik Naczelnej Redakcji Programów dla Dzieci w Polskim Radiu.

Jako pisarz debiutował opowiadaniem Męska sprawa.

Nagrody

Banda Rudego
Idąc do siebie
Irmina *
Jak mała Agata szła na koniec świata
Koniec wakacji *
Księżniczka i chłopcy *
Marek
Męska sprawa
Pięć przygód detektywa Konopki

Skarb szeryfa
Zielone kasztany *

Ciekawe książki

Edmund Niziurski

Edmund Niziurski urodził się 10 lipca 1925 roku w Kielcach.

Uczył się w tamtejszym gimnazjum, jednak naukę przerwała wojna. Wraz z rodziną został ewakuowany na Węgry. Do Polski wrócił w 1940 roku. Pracował jako robotnik w Hucie Ludwików i praktykant rolny w majątku Jeleniec pod Ostrowcem Świętokrzyskim.

Po zakończeniu wojny kontynuował studia prawnicze na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim i Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie. Studiował równocześnie dziennikarstwo w Wyższej Szkole Nauk Społecznych w Krakowie i socjologię na Uniwersytecie Jagiellońskim. Mieszkał i pracował w Katowicach i Kielcach, a od 1952 roku. w Warszawie.

Jako pisarz debiutował w 1944 roku w wydawanym przez Armię Krajową „Biuletynie Informacyjnym”.

Po wojnie współpracował z czasopismami „Płomyk”, „Świat Młodych”, „Wieś” oraz z Polskim Radiem jako autor słuchowisk.

Popularność i uznanie przyniosły mu utwory dla dzieci i młodzieży. Nawet we wczesnych powieściach, pisanych w czasie ograniczeń wynikających z wprowadzania realizmu socjalistycznego, Niziurski potrafił przeciwstawić się schematom. Jego powieści mają dynamiczną, często sensacyjną akcję, najbardziej ceniony przez czytelników jest charakterystyczny dla Niziurskiego nieco absurdalny humor.

https://www.google.pl/search?q=NAjwy%C5%BCsza+g%C3%B3ra+%C5%9Bwiata&rlz=1C1AOHY_plPL709PL709&source=lnms&tbm=isch&sa=X&ved=0ahUKEwjCt5y6qabUAhXnQpoKHWoRBfoQ_AUICigB&biw=922&bih=628#tbm=isch&q=Edmund+Niziurski+ksi%C4%85%C5%BCki+

Najbardziej znane powieści Niziurskiego dla młodzieży to:

Księga urwisów,

Sposób na Alcybiadesa (szkolna lektura wpisana na Listę honorową im. Andersena),

Niewiarygodne przygody Marka Piegusa,

Klub włóczykijów,

Naprzód, Wspaniali,

Adelo, zrozum mnie,

Awantura w Niekłaju.

Dla czytelnika dorosłego Niziurski napisał takie powieści, jak:

Przystań Eskulapa,

Pięć manekinów,

Salon wytrzeźwień.

Jego utwory były przekładane na wiele języków, w tym chiński.
A potem niech biją dzwony
Adelo, zrozum mnie! *
Awantura w Niekłaju *
Awantury kosmiczne (Klejnoty śmierci, czyli tajemnica Awaramisów) *
Bąbel i Syfon na tropie *
Biała noga i chłopak z Targówka *
Druga Księga Urwisów
Dzwonnik od świętego Floriana *
Eminencje i bałłabancje *
Fałszywy trop *
Gorące dni
Gwiazda Barnarda
Jutro klasówka *
Klub Włóczykijów (Klub włóczykijów, czyli Trzynaście przygód stryja Dionizego i jego ekipy) *
Księga urwisów (Pierwsza księga urwisów) *
Lalu Koncewicz, broda i miłość *
Lizus *
Największa przygoda Bąbla i Syfona *
Naprzód, Wspaniali! *
Niewiarygodne przygody Marka Piegusa *
Nieziemskie przygody Bubla i spółki (Nieziemskie przypadki Bubla i spółki, Tajemniczy nieznajomy z ZOO) *
Nikodem czyli tajemnica gabinetu
Nowe przygody Marka Piegusa *
Opowiadania *
Osobliwe przypadki Cymeona Maksymalnego (Niesamowite przypadki Cymeona Maksymalnego) *
Pięć manekinów
Pięć melonów na rękę *
Przygody Bąbla i Syfona *
Przystań Eskulapa
Równy chłopak i Rezus
Salon wytrzeźwień *
Sekret panny Kimberley *
Siódme wtajemniczenie *
Spisek słabych
Sposób na Alcybiadesa *
Syfon na tropie
Szkolny lud, Okulla i ja *
Śmierć Lawrence’a
Świnka
Ta zdradziecka Julita Wynos
Tajemnica dzikiego uroczyska *
Trzynasty występek
W zapadłej wsi
Wielka heca
Wyraj
Wyspa Strachowica *
Żaba, pozbieraj się! czyli Siedem obłędnych dni Tomka Ż *

Ciekawe książki

Bahdaj zawsze modny

Autor: Bahdaj Adam (pseud. Damian Dominik)

                                      

Adam Bahdaj (ur. 2 stycznia 1918 w Zakopanem, Polska – zm. 7 maja 1985 w Warszawie, Polska) – polski pisarz, tłumacz z języka węgierskiego.
Adam  urodził się w 1918 roku w Zakopanem, gdzie spędził lała szkolne i częściowo studenckie. W okresie tym byl członkiem Sekcji Narciarskiej Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego, uprawiał taternictwo i narciarstwo, brał udział w zawodach narciarskich. Lata zakopiańskie silnie odbiły się w jego twórczości, zwłaszcza w książkach o tematyce górskiej i sportowej.

Drugą wojnę światową spędził na Węgrzech. Brał czynny udział w organizowaniu ruchu oporu i życia kulturalnego polskich uchodźców na ziemi węgierskiej.
W roku 1943 debiutował w Budapeszcie książką „Seklerskie ballady ludowe”.

Lata okupacyjne stanowią drugi nurt w jego twórczości — nurt przygody kurierskiej.
Po powrocie do kraju do roku 1949 pracował jako dziennikarz.
W roku 1949 ukazała się jego pierwsza powieść „Ich pierwszy start”. Od tej chwili poświęcił się wyłącznie pracy literackiej.

W jego dorobku jest wiele książek dla młodzieży, spośród których największą popularność zyskały:

„Do przerwy 0:1″,
„Wakacje z duchami”,
„Uwaga, czarny parasol”,
„Podróż za jeden uśmiech”,
„Kapelusz za sto tysięcy”,
„Czarne sombrero”.

 

Czarne sombrero *
Dan Drewer i Indianie *
Do przerwy 0:1 *
Droga przez góry *
Drugie dno
Festyn w Bławatkowie
Gdzie twój dom, Telemachu *
Historie nie z tego śniegu
Ich pierwszy start
Kapelusz za sto tysięcy *
Księżycowy koncert
Malowany ul
Mały pingwin Pik-Pok *
Maski i twarze
Na śnieżnej trasie
Nad strumykiem
Najpiękniejsza fotografia
Narciarski ślad
Nieznajomy z baru Calypso
O małej spince i dużym pstrągu
O piracie Rum-Barbari i o czymś jeszcze
O siódmej w Budapeszcie
Order z księżyca
Pilot i ja *
Piraci z Wysp Śpiewających
Po burzy świeci słońce
Podróż w nieznane
Podróż za jeden uśmiech *
Portret z paragrafem
Przygody srebrnej piłki
Ruda modelka
Skalista ubocz
Smak życia
Stawiam na Tolka Banana *
Tańczący słoń *
Telemach w dżinsach *
Trzecia granica *
Uwaga! Czarny parasol! *
W stronę Kansas City
Wakacje z duchami *
Wąsik
Wielki wyścig

 

 

Ciekawe książki

Baśniowy świat pana Andersena

Baśniowy świat Andersena

Tyle baśni napisałem, wszyscy dobrze je znacie: o ołowianym żołnierzu, o księciu – świniopasie, o dziewczynce z zapałkami, kominiarczyku, pasterce i o słowiku cesarza, co takie dobre miał serce… Baśnie o brzydkim kaczątku, księżniczce na ziarnku grochu czy też małej syrence znają dzieci na całym świecie. Ale czy wiedzą, jak wyglądało życie twórcy najpiękniejszych baśni?

Andersen urodził się 2 kwietnia 1805 roku w duńskim mieście Odense, które leży na wyspie Fionii. Jego rodzice, Hans i Anne Marie, należeli do najbiedniejszych mieszkańców miasteczka. Ojciec był czeladnikiem szewskim, a matka przed ślubem pracowała jako służąca. Ojciec nie lubił swojego zajęcia, marzył o kształceniu się. Jedynie chwile spędzane z synem na robieniu zabawek lub wypełnione głośnym czytaniem sprawiały mu przyjemność. Z kolei babcia Hansa Christiana opowiadała wnukowi – którego nazywała pieszczotliwie Hosi – piękne i dziwne baśnie.

Nikt, tak jak ona, nie potrafił snuć barwnych opowieści o duchach, strachach, syrenach czy dobrych wróżkach. Chłopiec bardzo lubił słuchać różnych opowiadań, zresztą niektóre baśnie ludowe, posłyszane wtedy, znalazły swoje miejsce w literaturze dorosłego Andersena. Jego ulubionym zajęciem była zabawa lalkami i zabawkami wykonanymi domowym sposobem. Ojciec zrobił dla niego cały teatr lalkowy. Latem Hans mógł siedzieć godzinami w ogródku pod fartuchem matki, który był przymocowany do muru przy pomocy kija od miotły i miał wyobrażać namiot. Bawił się zawsze sam, nie miał żadnych kolegów. Bardzo lubił czytać. Był dzieckiem spokojnym. Gdy Hans Christian miał 11 lat umarł jego ojciec. Matka musiała szukać pracy u obcych jako praczka. Syn został więc w domu i miał czas na czytanie pożyczonych książek o życiu sławnych ludzi, co pozwalało mu marzyć, że i on kiedyś stanie się sławnym człowiekiem.

Kiedyś, gdy Hans Christian był mały, pewna wróżka powiedziała do jego matki, że jej syn „będzie miał więcej szczęścia niż na to zasługuje – będzie jak dziki ptak, który wysoko lata i stanie się wielki i wytworny”. Dodała jeszcze, że kiedyś Odense zabłyśnie światłem na jego cześć. Ta przepowiednia sprawdziła się później. Andersen lubił śpiewać i wiele osób uważało, że miał dobry głos. Wyróżniał się też swoim wyglądem wśród rówieśników. Był wysoki i kościsty, miał bardzo jasne włosy, oczy ledwie widoczne przez małe szparki, i pokaźnych rozmiarów nos. Nie był piękny, miał natomiast miłą osobowość. Gdy miał 14 lat, udał się do Kopenhagi, marząc o karierze aktora lub baletmistrza. Jego marzenia nie spełniły się. Na szczęście znalazł ludzi, którzy się nim zaopiekowali. Otrzymał stypendium i skończył szkołę. Zaczął też pisać wiersze i sztuki teatralne. W 1827 roku napisał wiersz ” Umierające dziecko”. Ten utwór uważa się za przełom w karierze pisarskiej Andersena. W 1835 roku ukazują się drukiem pierwsze baśnie. W pierwszym wydaniu nosiły tytuł „Baśnie opowiedziane dzieciom” (były tam m.in. „Krzesiwo”, „Księżniczka na ziarnku grochu”, „Kwiaty małej Idy”). Andersen staje się sławny w Danii i za granicą. Pisarz nie założył własnej rodziny. Całe życie mieszkał w wynajętym mieszkaniu. Żył skromnie, a wszystkie zarobione pieniądze przeznaczał na podróże po Europie. Poznał wielu sławnych ludzi m.in. braci Grimm. Do dziś w muzeum Andersena zachowały się jego podróżne walizy, wielki parasol i .. lina, którą woził ze sobą na wypadek pożaru. Rozmawiając z dziećmi mówił o sobie jako „o potworze z nosem wielkim jak armata, a oczami maleńkimi jak zielony groszek”. I w ten sposób też wycinał z papieru swoją sylwetkę – długonogi, przygarbiony dryblas z pokaźnym nosem. W Muzeum Andersena w Odense można zobaczyć jego misterne wycinanki z papieru oraz jego rysunki ołówkiem i piórkiem. Był może pierwszym artystą, który robił kolaże: łączył rysunki, fotografie i inne materiały w jedną kompozycję. W wielu baśniach w osobach głównych postaci przedstawił samego siebie. Za najbardziej autobiograficzną baśń uważa się „Brzydkie kaczątko”. Przecież z nieznanego, biednego chłopca wyrósł na wielkiego pisarza! W 1867 roku został honorowym obywatelem Odense. W roku 1875, przy okazji uroczystych obchodów swoich 70-tych urodzin, został odznaczony Krzyżem Komandorskim przez króla Danii, Christiana IX. Wkrótce po tym wydarzeniu, 4 sierpnia 1875 roku, Andersen zmarł w Kopenhadze. Każdy nosi w sobie jakąś Andersenowską bajkę, która tak zachwyciła go w dzieciństwie, że nie może zapomnieć te­go wstrząsu, bajkę, która urosła wraz z nim, odkrywając coraz głębsze, coraz bliższe w miarę dojrzewania, warstwy. K. Kuliczkowska Andersen napisał prawie 160 baśni, a jego książki zostały przetłumaczone na około 125 języków. W baśniach tych wciąż odnajdujemy siebie, jest w nich miejsce na radość i smutek, na łzy i śmiech. Kochają Andersena wszyscy – i dzieci i dorośli na całym świecie, wszędzie tam, gdzie kocha się stokrotki, słowiki, róże, łabędzie, motyle. W Kopenhadze, w Ogrodzie Królewskim, stoi pomnik pisarza, a najsławniejszym symbolem Danii jest Mała Syrenka – postać z baśni Andersena. Od 1967 roku w rocznicę urodzin Hansa Christiana Andersena obchodzony jest Międzynarodowy Dzień Książki dla Dzieci. Każdego roku gospodarzem święta jest inny kraj. Polska była organizatorem święta w 1979 roku. Także w tym dniu organizuje się różne imprezy. Np. w Czechach odbywa się ogólnokrajowa impreza m.in. wspólne czytanie. Jej celem jest wspieranie czytelnictwa wśród dzieci. Najwyższym światowym odznaczeniem w dziedzinie twórczości dla dzieci jest Międzynarodowa Nagroda im. H.Ch.Andersena. Medal przyznawany jest co dwa lata. Po raz pierwszy wręczony był w 1956 roku na Kongresie w Sztokholmie. Początkowo otrzymywali go jedynie pisarze, a od 1966 r. ilustratorzy, od 1978 tłumacze. W 1982 roku Medal im. H.Ch.Andersena otrzymał polski artysta plastyk Zbigniew Rychlicki. O wysokiej randze tej nagrody świadczy też jej inna, nieoficjalna nazwa – „Mały Nobel”. ZAGADKI Na podwórku je tępiono, Kto powie dlaczego? Gdy dorosło, łabędzie Przyjęły je jak swego. Tylko cal wysokości Miała ta dzieweczka, Dlatego też jej imię Brzmiało… Okruch lustra wpadł mu w serce I z tego powodu Było zimne i nieczułe, Jak kawałek lodu. Jaki kamień w dziupli leżał, Jakby czekał na żołnierza? Gdy ten kamień potarł, Skarby większe miał od złota. Wanda Chotomska Dzień dobry, Panie Andersenie! Było brzydkie kaczątko, najsmutniejsze z kaczątek, zahukane, malutkie i słabe, dokuczali mu wszyscy i nikt o tym nie wiedział, że z kaczątka narodzi się łabędź. Dzień dobry, Panie Andersenie, Pan daleko pośród gwiazd, a tutaj rośnie pokolenie i to pytanie zadać czas: – A co z nas będzie? Co z nas będzie? Czy w srebrne pióra dmuchnie wiatr? Czy wyrośniemy na łabędzie jak to kaczątko z dawnych lat? Jeszcze pióra za małe, jeszcze skrzydeł nie widać, jeszcze łabędź nie gotów do lotu. Ej, kaczęta, słyszycie? Pan Andersen w nas wierzy, nie możemy mu sprawić zawodu. Dzień dobry, Panie Andersenie, my nie rzucamy słów na wiatr, będziemy starać się codziennie, żeby łabędzie ujrzały świat. Pan wie, co będzie, co z nas będzie, i już niedługo przyjdzie czas, że wyrośniemy na łabędzie i pofruniemy aż do gwiazd. Joanna Kulmowa List do Andersena Ja dziękuję panu panie Janie Christianie za to bardzo dziecinne bajanie. Za kominiarczyka, co się kochał w pasterce. Za słowika – że miał żywe serce. Za szkiełko Królowej Śniegu. I za smutny los żołnierzyka cynowego. Za księżniczkę na ziarnku grochu. Za cień, który trwa przy mnie wszędzie. I za każde brzydkie kaczątko, co wie teraz, że łabędziem będzie. Emilia Waśniowska Modlitwa za Hansa Christiana Andersena Przychodzę do Ciebie i modlę się, Panie, nie zapomnij w niebie 0 Hansie Christianie. Przygarnij Andersena bliziutko do siebie I znajdź trochę miejsca w nieskończonym niebie dla żołnierza z ołowiu i jego tancerki, dla brzydkiego kaczątka, dla Kaja i Gerdy. Dziewczynce z zapałkami ogrzej zmarznięte dłonie. Daj jej, Boże, dom ciepły, w którym kominek płonie. Nie pozwól, by ziarnko grochu sprawiało księżniczce ból. I niech się już nie ośmiesza przed ludem nagi król. Znajdź, Boże, trochę miejsca w tajemnych zaświatach dla pana Andersena i dla jego świata. Józef Ratajczak Podsłuchane w bajkach Andersena Gdybym miał czarodziejskie krzesiwo, Jak Andersen, tego jestem pewien, pojąłbym zaraz za żonę z baśni jakąś królewnę. I pies by mi wiernie służył o ślepiach jak młyńskie koła. Och, jeśli tylko zechcecie, to i psa tu przywołam. A ja usiądę na krześle z królewną swą, jak na tronie i w sen jak w baśń opuszczę oczy czytaniem znużone. Wtedy w tulipanie zamieszkam jak Calineczka, z ołowianym żołnierzykiem odbędę dalekie podróże, na wyspie nieznanej popłynę do morskiego kraju, gdy wyspę mi bajka wywróży. Ale najchętniej i najdłużej pozostanę pośród ptaków i drzew, wśród kwiatów, które pod mym oknem wyrosną i już od lata zacznę tęsknić, aż liście przebiją znów śnieg, by zazielenić się wiosną.

Po śmierci Andersena, pośród niezliczonych telegramów, wieńców i kwiatów od dworu królewskiego i mieszkańców Danii, od dzieci z całego świata widniał jeden skromny napis, który w kilku słowach powiedział najgłębszą prawdę o wielkim baśniopisarzu: „Ty żyjesz, chociaż martwe masz powieki, Bo w sercach dzieci trwać będziesz na wieki” taką porą przyszedł Andersen w snach najdalszych spokojny człowiek o uśmiechnięci na okrętach kołyszącej się Danii Powrót Andersena [fragm.] Jan Twardowski