POEZJA Jan Paweł II

Po co mi mówisz ?

„Po co mi mówisz”

Co mi mówisz górski strumieniu?
W którym miejscu ze mną się spotkasz?
Ze mną, który także przemijam?…

Zatrzymaj się

– to przemijanie ma sens!

Potok się nie zdumiewa,
lecz zdumiewa się człowiek!

Kiedyś temu zdumieniu
nadano imię „Adam”.
Zatrzymaj się…
…we mnie jest miejsce spotkania
” z Przedwiecznym Słowem”

Jeśli chcesz znaleźć źródło
musisz iść do góry, pod prąd.
Gdzie jesteś źródło?
Cisza.
Dlaczego milczysz?
Jakże starannie ukryłeś
tajemnicę twego początku.

Pozwól mi wargi umoczyć
w źródlanej wodzie,
odczuć świeżość.

Reklamy
POEZJA Jan Paweł II

Myśląc Ojczyzna

Myśląc Ojczyzna, powracam w stronę drzewa…

1.

Drzewo wiadomości dobrego i złego

wyrastało nad brzegami rzek naszej ziemi,

wyrastało wraz z nami przez wieki,

wrastało w Kościół korzeniami sumień.

Nieśliśmy owoce, które ciążą i które wzbogacają.

Czuliśmy, jak głęboko rozszczepia się pień,

choć korzenie wrastają w jeden grunt…

Historia warstwą wydarzeń powleka zmagania sumień.

W warstwie tej drgają zwycięstwa i upadki.

Historia ich nie pokrywa, lecz uwydatnia…

Czyż może historia popłynąć przeciw prądowi sumień?

 

3.

Obyśmy nie stracili sprzed oczu tej przejrzystości,

z jaką przychodzą ku nam wydarzenia zabłąkane w niewymiernej wieży,

w której człowiek jednakże wie, dokąd idzie.

Miłość sama równoważy los.

Obyśmy nie rozszerzali wymiarów cienia.

Promień światła niechaj pada w serca i prześwietla mroki pokoleń.

Strumień mocy niech przenika słabości.

Nie możemy godzić się na słabość.

 

Kraków 1974, Karol Wojtyła (Jan Paweł II)